ولادت امام مجتبى ( ع ) در شب پانزدهم ماه مبارك رمضان ، مولود مباركى در خانه على ( ع ) متولد شد ، نوزادى كه با تولّد خود نويد سعادت و نيكبختى را براى همه مسلمانان به ارمغان آورد ، اين فرزند نازنين شباهت فراوانى به پدر بزرگ خود پيامبر اسلام ( ص ) داشت ، تا آنجا كه همه با ديدن او چهرهء پيامبر را به ياد مىآوردند . رسول خدا ( ص ) نام اين كودك را به سفارش جبرئيل امين ( حسن ) قرار داد و او را بوسيد و بوييد و در گوشش اذان و اقامه گفت . سپس فرمان داد تا گوسفند فربهى را قربانى كرده و براى سلامتى حسن ( ع ) در ميان مردم فقير مدينه قسمت نمايند . اين كودك فرخنده در سايه حمايت رسول خدا ( ص ) و تحت پرورش پدر و مادر بزرگوارش پرورش يافت و تمام مفاهيم وحى را از سر چشمهء پاك آن فرا گرفت و به اوج فضايل و كمالات نفسانى رسيد ، از نظر وراثت چنانچه آورده‌اند ، امام حسن ( ع ) بيشترين تأثير را از ناحيهء مادر بزرگوار خود دريافت كرده بود و از نظر ظاهر و باطن بيشترين شباهت را به پيامبر اكرم ( ص ) داشت تا آنجا كه بارها پيامبر ( ص ) فرمود : ( حسن از من و حسين از على است ) . شايد هم اين سخن پيامبر ( ص ) به آيندهء اين دو بزرگوار اشاره داشت ، چون امام حسن ( ع ) به خاطر شرايط اجتماعى حاكم در دوران امامت خود مانند پيامبر ( ص ) روش مدارا و صلح و ملايمت را در پيش گرفت ، امّا امام حسين ( ع ) به جهت شرايط زمانى و اجتماعى روزگار خود ، مانند پدر بزرگوارش على ( ع ) روش مبارزهء مستقيم و جنگ و مقابله را به كار بست . دوران كودكى امام حسن ( ع ) : پيامبر ( ص ) از همان دوران كودكى همواره در حضور مردم مىكوشيد تا مقام و منزلت امام حسن و امام حسين عليهما السلام را به شيوه‌هاى مختلف به آگاهى آنان برساند ، به همين جهت در مسجد و بر فراز منبر آنها را بر سر دست خود بلند مىكرد و مىبوسيد و مىبوييد و با آنها با مزاح و ملاطفت رفتار مىكرد و مىفرمود : ( حسن و حسين سرور جوانان اهل بهشت هستند ) و يا مىفرمود : ( حسن و حسين دو گل من در دنيا هستند ، اينها فرزندان من هستند ، هر كه اين دو را دوست بدارد ، مرا دوست